Lectio
Spreken. In gesprek zijn. Het gaat zo makkelijk tussen twee mensen. Lijkt het. Maar wanneer kom je tot echte communicatie? Wanneer luister je met je hart, op zo’n manier dat je het hart van de ander werkelijk verstaat? De monnik legt woorden uit de Schrift voor zich neer, om in gesprek te gaan met Degene die in feite voortdurend in hem spreekt. Al lezend verschuift 'lezen' naar 'luisteren. Je luistert naar je hart en naar wat erin opwelt, je merkt op waar je in beweging wordt gebracht door dat ene kleine stukje tekst. En dan: bij die woorden blijven, oor krijgen voor Wie daar tot je spreekt. Zo kun je dan de dag in. En gaandeweg leer je alles ‘lezen’ wat er op je pad komt.
Aan de hand van enkele eerste citaten, willen we je kennis laten maken met wat er vanuit de traditie over lectio gezegd wordt. De citaten leiden je verder naar de bronteksten.
Naarmate door deze studie onze geest zich vernieuwt, zullen ook de Schriften van gelaat gaan veranderen, en met onze groei zal ook de schoonheid toenemen van een dieper inzicht. Haar voorkomen past zich aan aan het niveau van 's mensen gedachten: ze zijn aards voor iemand die vleselijk is, goddelijk voor een geestelijk mens, en menigeen voor wie zij vroeger in dikke wolken gehuld schenen, is later niet in staat haar fijnheid te vatten en haar glans te verdragen.Cassianus, Gesprek 14,11
Lees de hele brontekst
Wat aan Mozes gegeven werd op stenen tafelen, als de vrucht van bliksem en donder, is nu geboren in onze eigen ziel, zo rustig als onze ademtocht.
Thomas Merton, De nachtwacht, 4 juli 1952
Lees de hele brontekst